Bu Kadar Sewebİlİr Mİsİnİz_?

25/10/2007 · Kategori: Ask Hikayeleri

>> >>>>>BU KADAR SEVEBİLİRMİSİNİZ?

>> >>>>>>
>> >>>>>>>>
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>Bir otobüs durağında karşılaşmışlardı ilk kez.... Biri
>>tıpta
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>okuyordu,
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>öbürü mimarlıkta. O ilk karşılaşmadan sonra, bir kere, bir
>>
>>>>>>>>kere,
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>bir
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>kere daha karşılaşabilmek için, hep aynı saatte, aynı
>>
>> >>>>>>>>duraktan,
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>aynı
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>otobüse bindiler. Gençtiler, çok genç... Birbirileriyle
>> >>>>>>>>konuşacak
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>cesareti bulmaları biraz zaman aldı ama sonunda başrdılar.
>> >>>>>>>>İkisi de
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>her
>>
>>>>>>
>> >>>>>>>>sabah otobüse bindikleri semtte oturmuyorlardı aslında.
>> >>>>>>>>Delikanlı
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>arkadaşında kaldığı için o duraktan binmişti otobüse, kız
>>ise
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>ablasında.... Sırf birbirilerini
>>görebilmek için, her sabah
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>erkenden
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>evlerinden çıkıp, şehrin öbür ucundaki o durağa, onların
>> >>>>>>>>durağına
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>geldiklerini, gülerek itiraf ettiler bir süre
sonra...
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>Okullarını bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hem de
>>çok
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>mutlu...
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>Bazen işsiz, bazen parasız kaldılar ama öylesine sıkı
>>
>> >>>>>>>>kenetlenmişti
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>ki
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>yürekleri ve elleri hiçbir şeyi umursamadılar. Ayın sonunu
>> >>>>>>>>zor
>> >>>>>>
>>
>>>>>>>>getirdikleri günlerde de ünlü bir doktor ve ünlü bir mimar
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>olduklarında
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>da hep mutluydular. Zaman aşımına uğrayan, alışkanlıklara
>> >>>>>>>>yenik
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>düşen,
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>banka hesabında para kalmadığı için ya da tam tersine o
>> >>>>>>>>hesabı
>>daha
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>da
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>kabarık hale getirmek uğuruna bitip-tükeniveren
>>sevgilerden
>> >>>>>>>>değildi
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>onlarınki... Günler günleri, yıllar yılları kovaladıkça
>> >>>>>>>>sevgileri
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>de
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>büyüdü, büyüdü... Tek eksikleri çocuklarının olmamasıydı.
>> >>>>>>>>Zorlu bir
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>tedavi sürecine rağman çocuk sahibi olmayınca, “bütün
>> >>>>>>>>mutlulukların
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>bizim olmasını beklemek, bencillik
>>olur” diyerek devam
>>
>>>>>>>>ettiler
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>hayatlarına. Çocuk yerine, sevgilerini büyüttüler...
>>“Senin
>> >>>>>>>>için
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>ölürüm”
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>derdi kadın, sımsıkı sarılıp adama ve adma “Hayır, ben
>>senin
>> >>>>>>>>için
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>ölürüm” diye yanıt verirdi hep...
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>Bazen eve geldiğinde, aynanın üzerinde bir not görürdü
>>
>>>>>>>>kadın, “Bir
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>tanem, kütüphanenin ikinci rafına
>>bak....” Kütüphanenin
>> >>>>>>>>ikinci
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>rafında
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>başka bir not olurdu, “Mutfaktaki masanın üzerine bak ve
>>seni
>> >>>>>>>>çok
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>sevdiğimi sakın unutma” Mutfaktaki masadan, salondaki
>>dolaba
>> >>>>>>>>sevgi
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>dolu
>> >>>>>>
>>
>>>>>>>>notları okuya okuya koşturan kadın, sonunda kimi zaman bir
>> >>>>>>>>demet
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>çiçek,
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>kimi zaman en sevdiği çikolatalar, kimi zaman da
>>pahalı
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>armağanlarla
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>karşılaşırdı... Aldığı hediyenin ne olduğu önemli değildi
>> >>>>>>>>zaten....
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>Hayat ne kadar hızlı akarsa aksın, işleri ne kadar yoğun
>>
>>>>>>>>olursa
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>olsun
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>hep birbirlerine ayıracak zaman buluyorlardı bulmasına ama
>> >>>>>>>>kırklı
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>yaşların ortalarına geldiklerinde, daha az çalışmaya
>>karar
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>verdiler.
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>Adam, hastaneden ayrıldı ve muayenehanesinde hasta kabul
>> >>>>>>>>etmeye
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>başladı.
>> >>>>>>
>>
>>>>>>>>Kadın da mimarlık bürosunu kapadı ve sadece özel
>>projelerde
>> >>>>>>>>görev
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>aldı.
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>Artık daha fazla beraber olabiliyorlardı. Bir gün sahilde
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>dolaşırken,
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>harap durumda bir ev gördü kadın, üzerinde “satılık”
>>levhası
>>
>> >>>>>>>>asılı
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>olan.
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>“Ne dersin, bu evi alalım mı?” dedi adama.
“Bu viraneyi
>> >>>>>>>>yıktırır,
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>harika
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>bir ev yaparız. Projeyi kafamda çizdim bile. Kocaman
>>terası
>> >>>>>>>>olan,
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>martıları kahvaltıya davet edeceğimiz bir deniz evi
>>yapalım
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>burayı...”
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>“Sen istersin de ben hiç hayır diyebilirmiyim?” diye yanıt
>>
>> >>>>>>>>verdi
>> >>>>>>
>>
>>>>>>>>adam.
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>“Amerika’daki tıp kongresinden döner dönmez ararım
>> >>>>>>>>emlakçıyı... Kaç
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>para
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>olursa olsun, burası bizimdir artık....”
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>Sadece bir hafta ayrı kalacaklarını bildikleri halde,
>> >>>>>>>>ayrılmaları
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>zor
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>oldu adam Amerika’ya
giderken. Her gün, her saat
>>konuştular
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>telefonla.
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>Gözyaşları içinde kucaklaştılar havaalanında. Fakat birkaç
>> >>>>>>>>gün
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>sonra,
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>kocasında bir tuhaflık olduğunu fark etti kadın. Eskisi
>>kadar
>> >>>>>>>>mutlu
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>görünmüyor, konuşmaktan kaçınıyordu. Onu neşelendirmek
>>için,
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>sahildeki
>>
>>>>>>
>> >>>>>>>>evi hatırlattı ve çizdiği projeyi verdi kadın ama hiç
>>
>> >>>>>>>>beklemediği
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>bir
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>cevap
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>aldı: “Canım, o ev bizim bütçemizi aşıyor. Sen en iyisi o
>>evi
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>unut...”
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>Mutsuzluk, mutluluğun tadına alışmış insanlara daha da
>>acı,
>> >>>>>>>>daha
da
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>çekilmez gelir. Kadın, hiç sevmedi bu beklenmedik
>>misafiri.
>> >>>>>>>>Derdini
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>söylemesi için yalvardı adama, “Senin için ölürüm,
>>
>> >>>>>>>>biliyorsun, ne
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>olur
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>anlat” diye dil döktü boş yere... Yıllardır sevdiği adam,
>> >>>>>>>>duyarsız
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>ve
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>sevgisiz biriyle yer değiştirmişti sanki. Ona
ulaşmaya
>> >>>>>>>>çalıştıkça,
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>beton
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>duvarlara çarpıyordu kadın, her çarpmada daha fazla
>>kanıyordu
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>yüreği...
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>Bir gün, çocukluğunun, gençliğinin ve bütün hayatının
>> >>>>>>>>birlikte
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>geçtiği
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>arkadaşına dert yanarken, “Artık dayanamıyorum, sana
>>söylemek
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>zorundayım” diye sözünü kesti arkadaşı. “O, seni
>>aldatıyor.
>> >>>>>>>>İş
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>yerimin
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>tam karşısındaki restoranda genç bir kadınla yemek yiyiyor
>>
>> >>>>>>>>her
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>öğlen.
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>Sonra sarmaş dolaş biniyorlar arabaya....” “Sus, sus
>>çabuk,
>> >>>>>>>>duymak
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>istemiyorum bu
yalanları” diye bağırdı kadın. Onca yıllık
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>arkadaşını,
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>kendisini kıskanmakla suçladı.... Ertesi gün, öğle vakti o
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>restoranın
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>hemen karşısında bir köşeye sindi sessizce ve peri
>>
>> >>>>>>>>masallarının
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>sadece
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>masal olduğunu anladı... Kocasının eskiden aynı hastanede
>> >>>>>>>>çalıştığı
>> >>>>>>
>>
>>>>>>>>genç
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>çocuk doktorunu tanıdı hemen. Bazen evlerinde
>>ağırladıkları
>> >>>>>>>>kadına
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>nasıl
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>sarıldığını gördü adamın...
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>Akşam kocası eve gelir gelmez, bazen bağırıp, bazen
>>
>> >>>>>>>>ağlayarak,
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>bazen ona
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>sımsıkı
sarılıp bazen de yumruklayarak haykırdı suratına
>>her
>> >>>>>>>>şeyi.
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>İnkar
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>etmedi adam. Zamanla duyguların değişebildiği, insanların
>> >>>>>>>>orta yaşa
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>geldiklerinde farklılık aradığı gibi bir şeyler geveledi
>> >>>>>>>>ağzında ve
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>bavulunu alıp gitti evden. Kapıdan çıkarken, “son bir
>>kez
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>kucaklamak
>> >>>>>>
>>
>>>>>>>>isterim seni” diyecek oldu ama kadın, “defol” dedi
>> >>>>>>>>nefretle...
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>İlk celsede boşandılar... Modern bir aşk hikayesinin böyle
>> >>>>>>>>son
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>bulmasına
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>kimse inanamadı. Arkadaşlarının desteğiyle ayakta kalmaya
>> >>>>>>>>çalıştı
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>kadın.
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>Adamın, sevgilisiyle birlikte Amerika’ya
yerleştiğini
>>
>> >>>>>>>>öğrendi.
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>Bazen
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>yalnız kaldığında, onu hala sevdiğini hissedince, ağlama
>> >>>>>>>>nöbetleri
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>geçiriyor, aşkın yerini, en az onun kadar yoğun bir duygu
>> >>>>>>>>olan
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>nefretin
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>alması için dua ediyordu.
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>
>> >>>>>>
>>
>>>>>>>>Aradan bir yıl geçti... Her şeyin ilacı olduğu söylenen
>>zaman
>>
>> >>>>>>>>bile,
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>kadının derdine çare olamamıştı. Bir sabah, ısrarla çalan
>> >>>>>>>>zilin
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>sesiyle
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>uyandı. Kapıyı açtığında, karşısında o kadını gördü. “Sen,
>> >>>>>>>>buraya
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>ne
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>yüzle geliyorsun” diye bağırmak istedi ama sesi çıkmadı.
>>
>>>>>>>>“Lütfen,
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>içeri
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>girmeme izin ver, mutlaka konuşmamız gerekiyor.” dedi genç
>>
>> >>>>>>>>kadın.
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>Kanepeye ilişti ve zor duyulan bir sesle konuşmaya
>>başladı:
>> >>>>>>>>“Hiçbir
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>şey
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>göründüğü gibi değil aslında. Çok üzgünüm ama o bir saat
>>önce
>> >>>>>>>>öldü.
>> >>>>>>
>>
>>>>>>>>Geçen yıl Amerika’daki kongre sırasında öğrendi
>>hastalığını
>> >>>>>>>>ve
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>yaklaşık
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>bir senelik ömrü kaldğını. Buna dayanamayacağını, hep
>>
>> >>>>>>>>söylediğin
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>gibi
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>onunla birlikte ölmek isteyeceğini biliyordu. Seni
>>kendinden
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>uzaklaştırmak için, benden sevgilisi rolünü oynamamı
>>istedi.
>> >>>>>>
>>
>>>>>>>>Ailesine de
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>haber vermedi. Birlikte Amerika’ya yerleştiğimiz yalanını
>> >>>>>>>>yaydı.
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>Oysa
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>ilk karşılaştığınız otobüs durağının karşısında bir ev
>>
>> >>>>>>>>tutmuştu.
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>Tedavi
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>görüyor ve kurtulacağına inanıyordu ama olmadı. Gece
>> >>>>>>>>fenalaşmış,
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>bakıcısı beni aradı,
son anda yetiştim. Sana bu kutuyu
>> >>>>>>>>vermemi
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>istedi...” Gözlerinden akan yaşları durduramayacağını
>> >>>>>>>>biliyordu
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>kadın.
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>Hemen oracıkta ölmek istiyordu. Eline tutuşturulan kutuyu
>>
>> >>>>>>>>açmayı
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>neden
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>sonra akıl edebildi. İtinayla katlanmış bir sürü kağıt
>> >>>>>>>>duruyordu
>>
>>>>>>
>> >>>>>>>>kutuda.
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>İlk kağıtta, “Lütfen bütün notları sırayla oku bir tanem”
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>diyordu...
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>Sırayla okudu; “Seni çok sevdim”, “Seni sevmekten hiç
>> >>>>>>>>vazgeçmedim”,
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>“Senin için ölürüm derdin hep, doğru söylediğini
>>bilirdim.”
>>
>> >>>>>>>>“Fakat
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>benim
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>için ölmeni
istemedim” “Şimdi bana söz
>>vermeni istiyorum.”
>> >>>>>>>>“Benim
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>için
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>yaşayacaksın, anlaştık mı?” son kağıdı eline alırken,
>>kutuda
>> >>>>>>>>bir
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>anahtar
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>olduğunu gördü kadın... Ve son kağıtta şunlar yazılıydı:
>> >>>>>>>>“Sahildeki
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>evimizi senin çizdiğin projeye göre yaptırdım. Kocaman
>>
>>
>>>>>>>>terasta
>> >>>>>>
>> >>>>>>>>martılarla kahvaltı ederken, ben hep seni izliyor
>> >>>>>>>>olacağım....”

EkleBunu Sosyal Paylaşım Butonu

Kalıcı Bağlantı Yorum (1) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!

1 yorum yazılmıştır

Yazan:nefretimx | Tarih: 28/10/2007
Konu: duygu dolu

varmıdır gerçekten böyle aşk ve önemlisi fedakerlık

Bağlantı »

« Önceki :: Sonraki »