kelebek etkisi

25/10/2007 · Kategori: Ask Hikayeleri

Küçük kız, parkta neşeyle oynarken, banklardan birinde üzüntüyle oturan bir adam dikkatini çekti. Adam iki elini başına koymuş hüzünle düşünüyordu. Küçük kız, adama nasıl yardımcı olabileceğini düşündü. Ve aklına tek bir yol geldi. Seke seke koşarak adamın önüne geldi ve ona ışıltılı bir gülümsemeyle baktı.
Yabancı adam bu meleksi gülümsemeyi görünce, dertlerinin hafiflediğini hissetti. Hayat o kadar kötü değildi, çok güzel şeyler de vardı…Sonra birden çok sevdiği bir dostunu hatırladı. Çok yardımını gördüğü bu dostuna uzun zaman geçtiği halde teşekkür etmediğini düşündü. Hemen kağıt kaleme sarılıp eski dostuna teşekkür ve sevgi dolu bir mektup yazıp yolladı.
Mektubu alan arkadaşı bu teşekkürden çok sevindi. Demek insanlar minnet duygularını hâlâ unutmamışlardı. Bu duygularla her öğlen yemek yediği lokantanın garsonuna yüklü bir bahşiş bıraktı.
Garson hayatında ilk kez bu kadar büyük bir bahşiş alıyordu ve o sıralar paraya da çok ihtiyacı vardı. Çok sevinmişti. Sevinci akşama dek sürdü. İş çıkışı köşe başında oturan dilenciyi gördü. Her gün burada otururdu bu fakir adam. Merhamet dolu bir tavırla dilencinin kabına para koydu.
Dilenci açtı, ve karnını doyuracak kadar para yoktu kabında. Ama garsonun verdiği para karnını doyurmaya yeter de artardı bile. Dünden beri boğazından aşağı bir lokma inmeyen yoksul dilenci çok sevindi. Karnını doyurdu ve mutluluk içinde evinin yolunu tuttu. Çok eski bir apartmanın bodrum katındaki tek odalı bir evde yaşıyordu. Ne kadar kötü olursa olsun, kendisini kışın soğuğundan ve yazın sıcağından koruyordu evi. Sokakta yatıp kalkanları düşündüğünde haline bir kez daha şükretti. Sonra, bir saçak altında titreşen bir köpek yavrusu ilişti gözüne. Hiç düşünmeden sıcak paltosunun altına aldı onu, sonra da evine götürdü.
Küçük köpek, gecenin soğuğundan kurtulduğu ve karnı doyduğu için çok sevinmişti. Sıcak odada koşuşturmaya ve oyunlar oynamaya başladı.
Gece yarısından sonra, apartmandaki herkes uykusuna çoktan dalmıştı. Ve kimse elektrik kontağından başlayan yangının dumanını fark etmedi. Yangın yavaş yavaş yayılıyordu. Fakat, köpek dumanın kokusunu alır almaz sesi yettiğince havlamaya başladı.
Önce fakir dilenci uyandı, sonra bütün apartman sakinlerini uyandırdı. Anneler, babalar bebeklerini bağırlarına basıp sokağa fırladılar. İtfaiyeye vaktinde haber verildiğinden, yangın büyümeden söndürüldü. Onlarca, yüzlerce can kurtulmuştu.
Neyin sayesinde mi? Şefkat ve sevgi dolu bir çocuk yüreğinden gelen masum bir gülümsemenin sayesinde elbette.

EkleBunu Sosyal Paylaşım Butonu

Kalıcı Bağlantı Yorum (0) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!

0 yorum yazılmıştır

« Önceki :: Sonraki »