Ruh kanseri

25/10/2007 · Kategori: Ask Hikayeleri

Ruh kanseri
>Nazan Arda geçen hafta 55 yaþýnda öldü.
>Göðüs kanseriydi.
>Ameliyat için gittiði Amerika'da bir göðsü alýnmýþtý.
>Döndükten 11 yýl sonra beyin kanamasý geçirdi.
>Beyninde de tümör vardý.
>Peþ peþe geçirdiði iki ameliyatýn
>ardýndan komaya girdi ve kurtarýlamadý. Gazetedeki
>fotoðrafýnda, elinde bir ayýcýkla gülümsüyordu.
>"Ayýcýk", kendisi 4 yaþýndayken vefat eden annesinin
>armaðanýydý.
>Arda, oyuncak ayýsýný 51 yýl boyunca hiç
>yanýndan ayýrmamýþtý.
>Karacaahmet' e gömülürken ayýcýðýný da
>yanýnda topraða verdiler. Burada Arda'yý anmamýn nedeni, 11
>yýl önce Amerika'ya ameliyata giderken yazýp eþine
>býraktýðý ölüm ilaný...
>Ecel, beklediðinden geç gelmiþ, ama boþandýðý eþi vasiyete
>uyup kendi kaleminden vefat ilanýný gazetelere vermiþ.
Ilan
>þöyle :
>"Þu anda Tanrý'ya teslim etmiþ olduðum ruhumu, ömrümce tüm
>sevdiklerim için mükemmeliyetçilik adýna çok hýrpaladým.
>Kendimi sevecek ve özgürlük tanýyacak vaktim olmadý. Bilmem
>o çok uðraþ verdiðim 'özel biri' olabildim mi? Rahatsýzlýk
>vermekten her zaman çekindiðim sizleri bugün (..) beni
>uðurlamanýz için bekliyor, hepinizi çok seviyorum."
>Ilanýn köþesinde küçücük bir fotoðraf var: Nazan Arda' nýn
>ayýcýðýnýn fotoðrafý. Metni okuyunca bunun bir vefat
>ilanýndan çok piþmanlýk beyaný olduðunu
>düþündüm. Baþkalarýný mutlu edebilmek uðruna kendinden
>vazgeçmiþ , "rahatsýzlýk veririm" kaygýsýyla benliðini
>tarumar etmiþ , ruhunu doyasýya salýveremeden can vermiþ
>"mükemmeliyetçiler" için kaleme alýnmýþ bir aðýttý bu...
>Nazan Arda, uðruna bir ömür adadýklarýndan, belki de ilk
ve
>son kez bir "rahatsýzlýk" rica edip cenazesine çaðýrýyordu.
>Törene kaç kiþi gitti bilmiyorum; ama ilaný verenin,
>"boþandýðý eþi" olmasý, o çok uðraþ verdiði "özel biri"
>olup olamadýðý sorusunu yanýtlýyordu.
>Baþkalarýný seveyim derken, kendini sevecek vakti
>bulamamýþtý. Son yolculuðunda yanýnda sadece vefakar ayýcýðý
>vardý. Arda'nýn fizyolojik hastalýðýna olduðu kadar
>psikolojik rahatsýzlýðýna da teþhisi Jean Baudrillard
>koyuyor :
>( "Tam Ekran", YKY, 2002, s.10 )
>Fransýz felsefeciye göre, vücudumuzdan bütün biyolojik
>düþmanlarý, mikroplarý, parazitleri atarsak , nasýl savunma
>sistemi bozulan bedende hücreler birbirini kemirmeye baþlar
>ve kanser tehlikesi doðarsa, ruhta da ayný þey oluyor :
>"Sürekli pozitif olacaðým" diye eleþtirel öðeleri
>benliðinden uzak tutan, negatif
duygularý dýþlayan her
>ruhsal yapý, kendi kendini yiyerek felakete sürükleniyor.
>Eleþtirel düþünce ise, krizi damýtma yeteneði sayesinde bu
>felaketi önlüyor.
>Benim yukarýdaki ilandan öðrendiðim þu: Bütün varoluþunu
>"Beni beðenecekler mi ?"
>"Beni seviyor mu ?" "Rahatsýz eder miyim ?" kaygýsý üzerine
>kuruyorsan,
>bil ki sonun hüsran. Bir küçük serzeniþ, sýradan bir tenkit
>ya da kadirbilmezlik, acýlar pahasýna kurduðun o "mükemmel
>kale" yi yerle bir edebilir. Ölüm ilanýný kaleme alacaðýna
>azat et kendini...
>Seni, sen diye kabul edip sevecekleri sev. Eleþtirki onun
>için "özel biri" olabilesin.
>Kendini, kendine beðendir herkesten önce....
>Kimseye beðendirmek için de kendinden vazgeçme.
>Acýyý göze al, çünkü Dostoyevski' nin dediði gibi ,
>"Insanýn ruhunu yücelten bir acý, ucuz
bir mutluluktan
>evladýr."
>

EkleBunu Sosyal Paylaşım Butonu

Kalıcı Bağlantı Yorum (0) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!

0 yorum yazılmıştır